*Warning: Malanding post ito. Wag nang basahin kung ayaw mo nang ganto. Nakakaumay, pramis.*

Hello, crush.

I just had to write what I feel about you today, yesterday and the moments that we had last summer. I hope you don’t mind.

I know we didn’t have memorable bonding moments together. The last time we saw each other, we didn’t even talk much, but the most lovely part of that is when you offered to hold my hand, trying to help me out of a big container of liquid. Even before all those things happened, I already like you. I like you because of your cute nose and eyes and the way you grin. I like how jolly you are despite the fact that you’re so tactless. But it didn’t make me like you less though. I was so happy, well more of kilig, when you held my hand. Your hands were soft, I don’t want to let go of it. I was just so happy that it happened.

After that, we frequently talked on facebook. We just talk about anything and everything. I was amazed when you started posting stickers on messenger because I didn’t know how to do that back then and there it all started. 

You somehow talk with sense, even if it doesn’t, It’s like every word you write on chat is sensible to me. Sooner, your messages became too sweet for me to handle. Kinikilig ako lalo. But I don’t let my emotions control over me. Keme lang. But then the longer the days we were exchanging sweet messages, the more it got me confused. Ano ba ‘tong nangyayari? Anong ginagawa mo?

Then I asked you what are we. You said if we can just remain friends so that none of us will get hurt.

Honestly, I got frustrated. That’s not what I want to hear from you. But still, it’s okay. I still like you. Just like. I thank you for the sincerity of what you said though it may sound crappy and all but still I know that you’re nervous that time. Sorry for being confrontational, I just don’t want to get hurt along the way. From then on, I just enjoy every single moment with you on chat. I love how your name pops out of my chat bar and start a random conversation. 

As time goes on, we became friends and still talking about ramdom stuff. There are days that we don’t chat and it feels like I’ve not talked to you for weeks. I miss you every time that we don’t talk. And I know you feel that even though I don’t show it.

To be honest, I do not expect anything from you. I don’t care if you also do the things you do to me with your other friends. Honestly, I don’t feel insecure about it. It’s just that I’m happy that I like you. I like you a lot. Why? I just do. I hope that there would be a time where we could spend time together, talk about random things like we do in chat and do silly things together. I just want to get to know you more. I do because I like you a lot.

There I said it. I don’t know if you’d get to read this but if you do, then thanks. Just know that I like you. :)

Sa totoo lang, namimiss ko na ang bestfriend ko. Ang tagal na naming di nakakapagusap eh. Nakakalungkot lang kasi na hindi siya nagrereply sa mga texts ko, kung magreply sa tweets ko, parang di pa siya masayang katweet ako. Nakakadiscourage. Siguro kasi may trabaho na siya kaya ganun siya kabusy kaya di na niya ko mareplyan. Nakakapagtampo lang kasi sa ibang mga kaibigan niya super rin siya makapagtweet. Ang saya niya. Oh well I guess mas masaya siya dun.

Miss ko lang kasi yung mga usual naming ginagawa, yung tipong siya yung kasama ko pag bumibili ako ng bagong gamit, kung gusto kong gumala game siya. Siya na lagi kong katweet. Ngayon wala na. Busy siya eh. Nakakahiya namang istorbohin ang career niya. 

Feeling ko rin may something saken kaya di na niya ko kinakausap. Siguro galit siya or whatever. Siguro ayaw na niya saken. Siguro ganun. Pero ayun basta nakakalungkot kasi hindi ko na talaga siya nakakusap. Ayaw na  siguro nun saken.

Sorry ha kung ang drama ko. Lasing lang siguro ako.

So matagal-tagal na rin akong di nakapagbukas nitong Tumblr ko. Ngayon na lang ulit (you don’t say). Naisipan kong di na ‘to palaging buksan kasi paulit-ulit lang naman yung mga nakikita ko dito. Tapos ewan, bigla na lang din talaga akong tinamad magsulat ng mga nararamdaman ko just because. Siguro rin gawa ng mga schedules and activities sa school at personal activities (mema hahaha) ko kaya hindi na ko nakakapagbukas dito. Gusto ko lang gawing stagnant ‘tong account na ‘to para naman may mabalikan ako sa oras na mature na talaga ako, mabasa ko yung mga pinagsususulat ko dito. Basta ganun. Pero in fairness, nakakamiss yung mga kaibigan ko dito. Sad nga lang di ko na rin sila masyadong nakakausap. Sobrang busy lang talaga siguro ko. Ah basta ang gulo ko lang. 

Hello.

Hindi natin alam kung kelan tayo mamatay, kahit ako hindi ko alam. Maaaring bukas, sa makalawa, next week o baka mamaya pagka-logout mo sa facebook or twitter or right after mong magreblog sa tumblr. Hindi natin hawak ang buhay natin, hawak ‘to ng Dakilang Lumikha sa atin. Kaya ‘wag nating sayangin ang mga panahong nakakasama natin ang mga mahal natin sa buhay, ipakita kung gaano sila kahalaga sa buhay natin dahil ang buhay hindi parang weather na nafo-forecast. Unpredictable ito. Let us not take the blessings that are around us for granted.

Kahapon, nung nagpapa-henna ako, naka-chika ko yung isang tattoo artist. Eh dahil Jesus’ Fish yung pina-henna ko, natanong niya yung religion ko. Ang dami na namin napag-usapan at ang saya niyang kausap. Napaka-logical niyang tao at yung mga sinasabi niya may sense at point pero ewan baka kasi magaling lang talaga siyang makitungo sa mga customers kaya ganun siya.

So anyway ang dami na nga naming napag-kwentuhan hanggang sa dumating kami sa usaping weed. Ang open niya lang tungkol dun. Sabi pa nga niya, “A weed is not a drug, it is a gift from God.”. Natawa na lang ako sa sinabi niya at sabi niya nagwe-weed siya para pampa-good vibes tas di niya inaabuso. Tas ayun natanong ko na rin sa kanya yung iba’t-ibang drugs kasi sa itsura pa lang niya mukhang lahat na ng droga sa mundo eh natikman na niya. No offense meant. Nakakatuwa lang nasasagot niya yung mga tanong ko. Kinabahan lang ako nung inalok niya kong mag-smoke, sabi ko ayoko kasi siyempre baka malulong ako. Okay lang naman din sa kanya. Basta ayun, feel ko lang na friends kami kasi ang daldal niya tas ang dami niyang alam. Nakakatuwa. Tapos nga pala, pinakita niya yung mga tattoo niya sa katawan tas pati yung mga pisngi ng pwet niya hindi niya pinatawad, may tattoo din! Bakit ko alam, pinakita niya saken. HAHAHA oo sobra, super nagulat ako at napa-‘tangina’ sa pinakita niya (in fairness, makinis yung pwet niya HAHAHAHAHAAHA). Tapos sinabi niya saken kaya daw pina-tattoo niya yung mga pisngi sa pwet niya para daw di mapansin na maitim yung pwet niya at para yung ‘art’ yung mapansin. Tae lang.

Kung aim niya lang makipag-usap para dumami customers nila, magaling siya. Pero kung dahil madaldal talaga siya at people-oriented siyang nilala eh super natutuwa ako sa kanya. Sobrang fun lang nung nangyari kanina kaya magpapa-henna ulit ako dun para lang makipag-kwentuhan. =))

Andito ko ngayon sa Terminal 4, hinihintay nang makasakay sa eroplano. Uuwi kaming pamilya sa Davao. Hihi! May pupuntahan kasi kaming kasal. Tapos ako etong na-assign na mage-emcee sa buong ceremony, wala akong ginagawang preparation. Ngayon pa lang habang nandito sa waiting area, nag-iisip na ko ng mga ka-ek-ekang ginagawa sa kasal. Eh sa wala rin naman akong maisip kaya sulat sulat muna ko dito baka sakaling may maisip ako bigla. Charot. Uwi rin kami ng Sunday afternoon. Ang bitin lang. Pero okay na rin atleast nasabi kong nakauwi kami sa tinuturing kong hometown kahit papano. Haha.

Osige mukhang malapit na kaming mag-board. :) See you, Davao! :bd